Μεγάλη χαρά και περηφάνια μας έφερε η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του 12 ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Ποίησης με τίτλο «Ομήρου Νέκυια»,
που είχαν προκηρύξει τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια «Παναγία Προυσιώτισσα» στο
Αγρίνιο για το σχολικό έτος 2024-2025. Η μαθήτριά μας της Γ΄ Λυκείου,
Κολοβελόνη Κωνσταντίνα, απέσπασε 3ο τιμητικό έπαινο στη Β΄ κατηγορία (που
αφορά στην εκπαιδευτική βαθμίδα των Λυκείων) με το ποίημά της υπό τον τίτλο
«Στην Άβυσσο του Άδη».
Στο διαγωνισμό είχαν συμμετάσχει με ποιήματά τους μαθήτριές μας της Β΄
και της Γ΄ Λυκείου υπό την καθοδήγηση των υπεύθυνων για τη Λογοτεχνία
εκπαιδευτικών τους, Σοφίας Μάνιου και Μαρίας Μασγάλα, στο πλαίσιο του
τρέχοντος Σχεδίου Δράσης των φιλολόγων του ΓΕ.Λ. Ευπαλίου.
Στους/στις βραβευθέντες/-θείσες και διακριθέντες/-θείσες μαθητές/-τριες, θα
απονεμηθούν Tιμητικά Διπλώματα, αλλά και θα προσφερθούν λογοτεχνικά βιβλία,
καθώς επίσης θα τιμηθούν και οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί σε ειδική τελετή, η οποία
θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2024-2025, σε ημερομηνία
που θα ανακοινωθεί εγκαίρως από τα Εκπαιδευτήρια «Παναγία Προυσσιώτισσα». Η
τελετή αυτή, όπως πληροφορηθήκαμε, θα πλαισιώνεται και από καλλιτεχνικό μέρος,
το οποίο θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στην «Ομήρου Νέκυια», δηλαδή στη
ραψωδία λ της Οδύσσειας, στην οποία κυριαρχεί το θέμα του νόστου και
συναρπάζει τον αναγνώστη η κατάβαση του Οδυσσέα στο ζοφερό κόσμο του
Άδη, όπου συνομιλεί με τις ψυχές των νεκρών.
Αυτό είναι το θέμα από το οποίο κλήθηκε ν’ αντλήσει έμπνευση η
Κωνσταντίνα μας και δημοσιεύουμε το ποίημά της, για να το απολαύσετε όλοι και να
μοιραστείτε τη χαρά μας. Όχι μόνον στην Κωνσταντίνα που διακρίθηκε, αλλά και
σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν, ο Σύλλογος των Εκπαιδευτικών του ΓΕ.Λ.
Ευπαλίου απευθύνει τα Θερμά του Συγχαρητήρια, αλλά και την ευχή για αέναη
πρόοδο και επιτυχίες σε ολοένα υψηλότερους στόχους!
Πάντα να σας καμαρώνουμε!
Κωνσταντίνα Κολοβελόνη
Στην άβυσσο του Άδη
Στου Άδη την απέραντη άβυσσο
κατέβηκα για να σε βρω,
θυσία να σου προσφέρω,
για να σε ξαναδώ.
Αίμα, κρασί και μέλι έσταξα,
των πεθαμένων τα ιερά,
αυτά που δύσμοιρες ψυχές
ποθούν παντοτινά.
Σε είδα ανάμεσα στις ζοφερές σκιές
του πόνου, της αντάρας και της φρίκης,
με πέπλο οδύνης τυλιγμένη,
καλύπτρα αιώνιας καταδίκης.
Τρεις φορές να σ’ αγκαλιάσω όρμησα…
μα επιτυχία καμιά.
Γιατί ήμουν εγώ ο φυλακισμένος
στου Άδη τη μαύρη καταχνιά.
Εγώ διψούσα για θυσία
-το έχω καταλάβει πια-
για αίμα, κρασί και μέλι,
των πεθαμένων τα ιερά.
Τη λύτρωση μάταια ποθώ
απ’ του θανάτου το σκοτάδι.
Ας ένιωθα ο δύσμοιρος
το αγγελικό σου χάδι!
Σισύφειο το μαρτύριό μου…
Τη λύτρωση ποτέ δεν θα τη ζήσω.
Στου Άδη τη μαύρη καταχνιά
νεκρός για πάντα θα σαπίσω.